Home
 

Politiek aan de keukentafel

[title]

Op het ogenblik dat deze nieuwsbrief verschijnt, staan de verkiezingen vlak voor de deur of zijn ze net achter de rug. Wij gingen op zoek naar de beleving en mening van ‘politiek’ in onze kleur-rijke gezinnen. We hadden gesprekken met onze partners, enkele tieners bespraken het thema met mekaar en een aantal Mixed-ID-ers werden geïnterviewd. Aan allen werden dezelfde topics voorgesteld: betrokkenheid bij politiek, democratie, stemplicht, thema’s voor gemeentepolitiek, jouw politiek engagement, ...

We kregen een kleur-rijk pallet van erg verrassende antwoorden, die je op de volgende pagina’s kan lezen. We laten eerst Leen Sterckx aan het woord. Zij interviewde haar geliefde partner, Américo die met zijn gedachten vaak bij de politiek van Angola is.

KOUDE VERKIEZINGSKOORTS
Leen Sterckx

“Wat staat er in de krant vandaag?” wil mijn man weten wanneer hij mij aan de ontbijttafel bezig ziet. “Eens kijken… in België start de campagne, de Nederlandse extreem linkse SP begint hardop te dromen over regeringsdeelname en Mitt Romney kiest een ultraliberale griezel als running mate...” “Ah, weer niets over de verkiezingen dus...” is de reactie. Pardon?! Wil ik eigenlijk zeggen, maar ik had het kunnen verwachten. Mijn geliefde zit met zijn hoofd in Angola, deze zomermaanden nog wat sterker dan anders omdat er op 31 augustus presidentsverkiezingen zijn. Ik kan me voorstellen dat je je daar druk in maakt als je land een geschiedenis heeft van (burger)oorlogen die uitbreken naar aanleiding van verkiezingsstrijd. Zelfs als het tien jaar vrede is, iedereen de oorlog meer dan beu is en niets er op wijst dat de positie van de zittende president, José Eduardo (Zédu) dos Santos, die zichzelf weer verkiesbaar heeft gesteld, aan het wankelen zou kunnen gaan. In de opwinding rond de Arabische lente vorig jaar waarin heel wat plucheklevende staatshoofden zijn gesneuveld is er hier en daar wel enige kritiek gerezen over de regeringstermijn van dos Santos (om en nabij de veertig jaar). Maar de vonkjes leidden tot nog toe niet tot uitslaande brand in Angola. Dat heeft niemand er voor over. Misschien maar goed ook, andere Afrikaanse landen die de afgelopen jaren een machtswissel doormaakten zijn er niet zonder kleerscheuren afgekomen.

Mijn partner Américo is bovendien al meer dan gemiddeld politiek bewust. Voor zover het over Angolese politiek gaat, tenminste. Sinds zijn jeugd is hij militant voor de regeringspartij MPLA en zijn jaren in de oorlog was hij verantwoordelijk voor de politieke vorming van zijn medesoldaten. Nu de MPLA probeert voet aan de grond te krijgen onder de Angolezen in de diaspora, die van oudsher sterk onder de invloed staan van de andere politieke partijen (Unita en FNLA) vinden ze in Américo een enthousiasteling van de bovenste plank. Minstens één zaterdag per maand en in spannende tijden zoals afgelopen voorjaar bijna elke week, is hij de hele dag op pad voor de politiek. Hij heeft een coördinerende functie voor de partij op niveau van Nederland en moest tot voor kort ook vaak in Brussel zijn, waar de koepel voor de Benelux bijeen kwam. (Die is recentelijk aan een soort stammentwist ten onder gegaan; de partij verenigt in ideologische termen Angolese mannen en vrouwen van alle sociale klassen, etnische groepen en religies maar in de praktijk ruziën ze graag over wie een ‘echte’ is. In Nederland en België gaat het dan vooral over een stammenstrijd tussen de Kimbundus die uit het gebied rond de hoofdstad Luanda komen en die voornamelijk Portugees spreken en in Nederland asiel hebben aangevraagd en de Bakongos die uit het grensgebied met Congo komen, Lingala en Frans spreken en die naar België zijn uitgeweken. De partij die verenigt over grenzen heen splitste op basis van het feit dat de Holangolezen niets moeten hebben van de Belgolezen en omgekeerd). Américo is dus vol van de Angolese politiek, is onvoorwaardelijk MPLA en steekt er behoorlijk wat tijd en energie in. Hij heeft geen job, dus uit dit engagement haalt hij ook in belangrijke mate zijn waardering en aanzien. Om die reden kan ik voor een groot stuk berusten in alle zaterdagen, weekends en avonden dat ik een politieke weduwe ben. En ik moet zeggen: hij is een indrukwekkende speech schrijver en spreker.

Verder sta ik erbij en kijk ik ernaar, want het hele gebeuren wekt aanhoudend mijn verwondering. Om te beginnen het feit dat ze geen overtuiging lijken te hebben. Dat wil zeggen: Américo en zijn medemilitanten kunnen ongemeen veel zaterdagen vullen met politieke palavers en dan bedoel ik zaterdagmiddag tot zondag in de vroege uurtjes. Toch lijken ze het nooit ergens over te hebben. Ik heb wel eens gevraagd wat eigenlijk het programma, het ideologische doel is van de MPLA. Angola vooruit helpen, wederopbouwen en alles beter maken: nogal wiedes, dat. Maar willen ze dat linksom of rechtsom, om maar iets te noemen? Het is me na jaren nog steeds niet duidelijk. De MPLA is oorspronkelijk van socialistische signatuur en Angola was één van die derde wereldlanden waar de koude oorlog heel heet werd uitgevochten. (In de jaren zeventig, ten tijde van de dekolonisering bezochten mijn ouders – toen studenten - in België steunbijeenkomsten voor de MPLA, een stukje familiegeschiedenis waarmee ik nu nog goede sier kan maken bij bezoekende partijbonzen). Na afloop van de koude oorlog waren ze echter fresh out of allies, dus toen hebben ze hun markt opengegooid. Aangezien daar petroleum, diamant en andere bodemschatten te halen zijn, is de Westerse wereld nu dikke maatjes met het voormalig socialistische regime. De MPLA is al decennia lang oppermachtig in eigen land en hoewel de democratie nog in de kinderschoenen staat kunnen we het gebrek aan echte oppositie niet wijten aan een gruwelijke dictatuur. Angolezen in het buitenland hebben bovendien geen stemrecht. Kortom: de MPLA’ers in het buitenland kunnen eindeloos vergaderen, maar ik snap nog steeds niet goed waarover.

Wat me wel duidelijk wordt is dat het heel nuttig is om erbij te horen. In Angola moet je naar goede oude sovjettraditie goed aangeschreven staan bij de partij om wat dan ook voor elkaar te krijgen, van een baan tot een bouwvergunning. Dat dit ook werkt voor MPLA leden in het buitenland, heb ik zelf al ervaren: dankzij Américo’s positie komen we gemakkelijk aan visa en papieren regelen in Angola gaat ook een stuk vlotter dan gebruikelijk. Daar staat – ook in goede sovjettraditie – nog wel een behoorlijke partijdiscipline tegenover. Geregeld komen er ‘van bovenaf’ orders om te elfder ure nog een bijeenkomst te organiseren voor de ‘Helden van de 4e februari’, of voor ‘de dag van de Angolese vrouw’ en dan moet iedereen zijn agenda vrijmaken en in allerijl de achterban optrommelen. Hetgeen ook gebeurt, of je nu  een reisje had gepland of een verjaardagsfeestje van de kinderen... de partij gaat voor.

Ik ben inmiddels onvermijdelijk ook een soort erelid van de O.M.A, de organisatie van de Angolese vrouwen. De OMA is echt het ‘Vrouwengilde’ van de MPLA, zoals de voorloper van Femma de vrouwenafdeling was van het ACW in Vlaanderen: ze hebben als voornaamste taak de praktische ondersteuning van de partijbijeenkomsten, de catering en het opruimen achteraf.  En ze organiseren de ‘dag van de Angolese vrouw’ met standaard een modeshow van Afrikaanse kleding, kinderactiviteiten (meestal wedstrijdjes zaklopen), eten en dansen toe. Omdat we vader de man af en toe toch ook op zaterdag willen meemaken, gaan we met het hele gezin mee – als het kan en als het mooi weer is – naar de vergadering. Dat laatste is belangrijk omdat we lang moeten wachten tot het officiële gedeelte voorbij is en we die tijd vullen met wandelen, boodschappen doen en buitenspelen in de buurt van de vergaderzaal. Op een gegeven moment gaan ze (we) toch eten en dan kunnen we ons te goed doen aan die typisch Angolese lekkernijen die we zelf niet kunnen koken: een soort pasteitjes gevuld met garnalenpasta, funge (fufu), miudeza (gestoofd orgaanvlees), gegrilde vis(-senkoppen), taarten en één keer – tot verrukking van de kinderen – een heel speenvarken. Omdat ik een regelmatig opduikend gezicht ben in het entourage van de politieke activiteit heb ik ook een outfit gekregen om nog beter te integreren: een rood t-shirt met het symbool van de OMA – het profiel van een met geweer bewapende vrouw (heel Cubaans) - en een kanariegele hoofddoek. Ik voel me er een beetje ongemakkelijk in, maar de OMA’s staan er op. En ik doe ook wat een echte OMA vrouw doet: de MPLA ondersteunen. Aan de catering heb ik me - na één lauw ontvangen konijn met pruimen – niet meer gewaagd maar ik hanteer vlot de bezem en de plakband. En aangezien ik ook het makkelijkst in het Nederlands communiceer, valt mij niet zelden de eer te beurt de vergaderzaal te bezoeken.

Het politieke leven is mij toch al niet vreemd, ik kom uit een politiek en sociaal geëngageerd nest. Gek genoeg associeerde ik dat altijd met een brede belangstelling voor wat er in de maatschappij gebeurt, op lokaal, nationaal en internationaal niveau. Vandaar dat ik het zo merkwaardig vind dat mijn man niet eens doorheeft dat de krant wel degelijk vol staat van verkiezingen, zo vol dat de relatief onspectaculaire presidentsverkiezingen in Angola niet eens het vermelden waard zijn. Tenzij op 1 september de vlam in de pan slaat natuurlijk en dan krijgt een foeterende Américo toch weer gelijk dat Afrika alleen in het nieuws komt als het is om problemen te melden. Ik maak zijn desinteresse in de politiek van de landen waar hij woont goed door zowel de verkiezingsstrijd in Nederland (stembusgang 12 sept) als in België (stembusgang 14 okt) te volgen en de aanloop van de presidentsverkiezingen  in de VS, want hé, daar wordt toch wel even de next leader of the free World gekozen. En vier jaar geleden waren we met het hele gezin bijzonder ontroerd dat een kind uit een gemengd gezin het tot die plek schopte. Politiek gezien een bijzonder warme nazomer dus. Al staan we persoonlijk bij alle verkiezingen, van de Angolese tot de Amerikaanse, aan de zijlijn: we hebben namelijk nergens stemrecht, wat al het gedoe een beetje surrealistisch maakt. Maar dat is misschien een kenmerk van politiek in het algemeen. VIVA ANGOLA! VIVA O MPLA! A VICTORIA E CERTA!

INTERVIEW VAN EEN NIEUWE BELG, ALEXIS
Kristien interviewde haar man, Alexis (47 jaar) een nieuwe Belg.

Hoewel je dag-in-dag-uit samenleeft brengt zo’n interview toch weer aspecten naar boven die nieuw zijn. Gedachten en een visie waarvan je als vrouw niet beseft dat je man er zo over denkt.

Heel verrassend en verhelderend!

VOEL JE JE BETROKKEN BIJ POLITIEK IN BELGIË?
Moeilijke vraag. :-) Vraag je dat alleen aan de ‘étrangers’ of ook aan de Belgen?

Op de ene of de andere manier ben je toch betrokken, kom je er toch mee in aanraking. Vb. als je een actieve werknemer bent, betaal je veel belastingen. De manier waarop bepaald wordt waar dat geld naartoe gaat, dat heeft met politiek te maken.

WAT BETEKENT DEMOCRATIE VOOR JOU?
Democratie is een ingewikkeld begrip om waar te maken. Geen enkel land ter wereld is volledig democratisch.

Vb. in naam van de democratie is er volledige vrijheid van meningsuiting. Iedereen kan zo dingen zeggen die je anders niet kan zeggen. En op dat punt wordt het moeilijk. Kijk naar de Julian Assange, die vertrouwelijke documenten vrijgaf (Wikileaks). Hij deed dat in naam van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting, maar is nu toch aangehouden. Dus voor mij bestaat er geen enkel land met 100% democratie.

Democratie is meer dan politiek en het stemsysteem. Het is een manier van leven in vrijheid.

In sommige landen is democratie volgens mij onmogelijk omdat het niet compatibel is met het geloof of de cultuur.

Democratie is niet iets wat je ‘hebt’, maar iets dat je geeft aan anderen. En dat kan nooit helemaal.

VOEL JE JE BETROKKEN BIJ DE GEMEENTELIJKE POLITIEK? BESCHRIJF.
Ik weet zelfs niet hoe dat werkt. Elke stad heeft zijn eigen dingen, maar de locale politiek interesseert me niet zo.

ZOU JE JE ENGAGEREN IN DE GEMEENTEPOLITIEK?
Neen. Aangezien ik niet weet hoe het werkt, hoeft het voor mij niet zo.

WELKE THEMA’S ZIJN VOLGENS JOU GEMEENTELIJKE THEMA’S?
Elke gemeente zal voor zichzelf moeten uitmaken welke noden er zijn en waar(-in) zij acties moet ondernemen.

HOE VIND JE DAT ER IN JE GEMEENTE AAN POLITIEK WORDT GEDAAN?
Ik merk er niet veel van.

WAT VIND JE VAN DE STEMPLICHT?
Stemplicht is eigenlijk in strijd met democratie. In een democratie zouden ze je niet mogen verplichten te stemmen aangezien het voor mij betekent dat je in vrijheid moet kunnen handelen.

Maar misschien is het voor het kleine landje dat België is toch wel goed dat iedereen gaat stemmen. In Togo is er stemrecht. Ik vind dat democratischer, ook al maken partijen er gebruik van om bv. mensen te overtuigen met hun aanbod. Maar mensen zijn wel slimmer dan dat, ze trappen er niet zomaar in en hebben tegelijk mee geprofiteerd van het aanbod.

JE WORDT BESCHOUWD ALS ‘EEN NIEUWE BELG’ EN JE STEMDE AL ENKELE KEREN: WAT DOET DIT MET JE? WAT VIND JE ERVAN?
Een plicht omdat het moet. Het is wel fijn om te weten dat mijn stem ook meetelt, net zoals elke andere stem. En misschien maakt mijn ene stem net dat verschil voor de winnaar.

TIENERS AAN HET WOORD

De jongeren zijn onze toekomst.

Hoe denken de jongeren dan ook over de toekomst, politiek, verkiezingen, ... Twee lieve dames van 12 jaar hebben ons spervuur van vragen doorstaan.  Lees mee en ontdek hoe fris en ongecompliceerd zij denken.

AAN WAT DENK JIJ ALS JE HET WOORD “POLITIEK” HOORT?
Ina: Als ik het woord “politiek” hoor dan moet ik denken aan geld en discussiëren.

Joy: Ik denk aan geld en aan de verkiezingen. Politiekers zijn veel met geld bezig maar ik wil dat ze met mensen bezig zijn, met kinderen. Voor scholen zorgen enz.

WEET JE WAT DEMOCRATIE IS?
Ina: Dat weet ik niet.

Joy: Democratie is dat de mensen hun mening mogen en kunnen uiten.

WELKE POLITIEKE FIGUREN KEN JIJ EN WAT VIND JE ERVAN?

Bart De Wever

INA: Soms gelijk en soms niet.
JOY: Ik ken hem niet echt persoonlijk maar toch heeft hij ongelijk.

Elio De Rupo

INA: Vreemde man, maar heeft soms gelijk.
JOY: Hij heeft meer gelijk dan Bart De Wever. Mijn mama vindt dit ook zo.

Mevr. Turtelboom

INA: Zij heeft meer gelijk dan anderen.
JOY: Haar ken ik echt niet.

Patrick Janssens

INA: Ik weet niet zoveel over hem.
JOY: Dat vind ik een goede burgemeester.

Albert II

INA: Is onze koning en hij heeft niet veel te zeggen.
JOY: Een koning heeft niet zo veel te zeggen. Hij is er eigenlijk voor de show.

DE GEMEENTERAADSVERKIEZINGEN KOMEN ERAAN: HOU JIJ JE DAARMEE BEZIG? WAT VIND JE ERVAN?
Ina: Ik hou me daar niet echt mee bezig.  Ik vind dat ze wel overdrijven.

Joy: Ik hou me er niet zoveel mee bezig. Ik weet niet of “groen” meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen, maar anders stem ik zeker op “groen”. “Groen” denkt niet alleen aan geld maar praten ook over nieuwe parken, ecologische elektriciteit, de dieren, ... Ik hou ook van de natuur, dus dit is een partij die goed bij mij past.

WELKE THEMA’S ZIJN VOLGENS JOU IETS VOOR DE GEMEENTE?
Ina: Ze moeten jeugdactiviteiten organiseren. En ze mogen ook geld investeren in straten heraanleggen want sommige straten zien er niet goed uit.

Joy: Het zou leuk zijn als ze meer activiteiten organiseren voor jongeren in de vakanties, na het school. Ik zou ook willen dat er minder auto’s in de stad rondrijden. Ik zou graag autoloze dagen organiseren, zoals mijn vake vertelde van vroeger. Er wonen ook veel mensen op straat en ik zou ze allemaal een huis willen geven.

ZOU JE ZELF POLITIEKER WILLEN ZIJN? WAT ZOU JIJ DAN WILLEN WAARMAKEN?
Ina: ik zou zelf geen politieker willen zijn. Maar ik zou wel willen dat iedereen gelijk is, van huidskleur. Ook zou ik willen dat arme mensen een onderdak hebben. En de hulpverleners zouden beter hun best moeten doen want er gebeuren nog altijd pesterijen en ongelukken.

Joy: Ik wil ook geen politieker zijn maar als ik het toch zou zijn, zou er meer natuur in de stad moeten komen. Ik zou er ook voor willen zorgen dat alle regels in een stad duidelijker zouden zijn. En ik zou willen vertellen dat geld niet het enige is op de aarde.

SOMS HOOR JE DAT ER PARTIJEN ZIJN DIE NIET GRAAG HEBBEN DAT ER MENSEN VAN ANDERE CULTUREN IN ONZE STAD WONEN.  WAT VIND JE DAARVAN?
Ina: Ik vind dat stom. Ze hebben bruine mensen niet nodig, maar voor de medailles (de sport dus) wel. Ze zijn egoïsten.

Joy : Ik vind dat dom want door verschillende mensen komen er nieuwe en leukere dingen in de wereld. Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe het is om te leven zonder de dingen van andere landen.

DE FRISSE KIJK VAN MIXED-ID

Vijf Mixed-ID-ers tussen 18 en 24 jaar geven hun frisse kijk op de politiek:
In alfabetische volgorde: Abdur - 18 jaar, Hannah - 23 jaar, Nadia - 21 jaar, Natalie - 24 jaar, Shoukri - 21 jaar.

VOEL JIJ JE BETROKKEN BIJ DE POLITIEK IN BELGIË?

Abdur: Neen, omdat de politiek er zelf de jongeren te weinig bij betrekt.

Vanuit de politiekers zou er iets moeten worden georganiseerd om jongeren op 18 jaar te informeren over de politiek. Als 18-jarige dat zelf uitzoeken is niet eenvoudig. Politiek heeft me (daarom) tot nu toe niet geïnteresseerd.

Hannah: Momenteel eigenlijk niet, omdat ik langere tijd in het buitenland was en niet met Belgische politiek bezig was. Ik moet nog wat kranten en zo beginnen lezen. Toen ik vertrok was er nog steeds geen federale regering.

Nadia: Ik heb pas mijn stap in Groen! gezet en voel me sinds kort erg betrokken.
Het is niet echt op een Belgisch niveau, dat is te hoog voor mij.

Een politicus kan wel beslissingen nemen die invloed hebben op mij als persoon. De politiek in België biedt veel mogelijkheden om je mening te laten kennen. Je kan aanvragen insturen. De politiek staat dichter bij de mens. De plaatselijke politiek is mijn uitvalsbasis.

Natalie: Zeer zeker.

Shoukri: Ja, want ik geef elke keer mijn stem.

WAT BETEKENT DEMOCRATIE VOOR JOU?

Abdur: Democratie betekent voor mij -vertaald uit het Grieks-: het volk dat mag regeren. Voor alle groepen dienen er vertegenwoordigers te zijn in het parlement en het volk mag deze zelf kiezen. Maar de politiekers zouden hun partijen met politieke programma’s moeten samenstellen door te luisteren naar het volk.

Hannah: De regerende luisteren naar en houden rekening met de stem van het volk. Het volk heeft inbreng in dingen die gebeuren.

Nadia: Inspraak van de bevolking. Iedereen wordt gehoord. Minderheden tellen evengoed mee. Ook al wint een grote partij, de stem van de kleinere partijen heeft toch ook invloed en kan iets betekenen. De grote partij zal de tendens bepalen, maar door het consensusmodel kan dit pas tot uitvoering komen als er geluisterd wordt naar de kleinere partijen. Zo kunnen minderheidspartijen toch een druk uitoefenen op het beleid. Het systeem zorgt ervoor.

Natalie: Democratie betekent voor mij dat alle individuen in de maatschappij via een systeem van volksvertegenwoordigers hun vertrouwen kunnen leggen in de beleidscapaciteiten van een persoon/partij die dan in hun naam meebouwt aan de besturing van een land.
 
Democratie betekent voor een deel ook vrijheid. Een vrijheid die voortvloeit uit onze - theoretische - gelijkheid. Ik zeg theoretisch omdat wij ondanks die grondwettelijke gelijkheid nog steeds belast worden door sociale verschillen en kansen tussen verschillende maatschappelijke groepen onderling.

Shoukri: Democratie betekent in mijn ogen aan IEDERE mens die onder de noemer van een ‘democratische samenleving’ leeft de mogelijkheid bieden om een (positieve) bijdrage te leveren aan diezelfde ‘democratische samenleving’.
 
De democratie zou in haar gevolgen het bij elkaar opgetelde welzijn moeten zijn van alle betrokkenen.

Mijn idee over democratie is een ideaalbeeld, een utopie en praktisch niet haalbaar.

VOEL JIJ JE BETROKKEN BIJ DE GEMEENTEPOLITIEK? BESCHRIJF.

Abdur: Bij de gemeentepolitiek voel ik me niet betrokken. Ik begrijp dit niet: Een kleine gemeente kan toch gemakkelijk naar alle 18-jarigen een brief sturen om hen wat wegwijs te maken in de spelregels van de stemplicht en de politiek? Ik zou het fijn vinden wanneer de politiek hieraan zou aandacht geven.

Hannah: Veel meer ja, ik heb het gevoel dat gemeentelijke politiek veel meer directe invloed op ons heeft.
Je komt ook veel meer echte bekenden op de lijsten tegen.

Nadia: Sinds kort wel ja. De mensen van groen! spreken me aan. Ze zijn open en ik hoorde er vanaf het begin echt bij.
Ik vind het ook erg positief dat de individuele vergoedingen voor een groot deel met de partij worden gedeeld.

Natalie: Ondertussen niet meer. Ik verhuisde voor mijn studies naar de hoofdstad en ben sindsdien niet meer geëngageerd in het lokaal bestuur van mijn oorspronkelijke gemeente. Dat wil niet zeggen dat ik me niet meer betrokken voel: de issues in 1000 Brussel liggen me zeer nauw aan het hart, maar vanuit de politiek gezien heb ik hier geen invloed op. Aan de issues in Olen probeerde ik vroeger mee naar een oplossing te zoeken, zij het via jeugdraden en de jeugdbeweging.

Shoukri: Ja en nee:

Ja, omdat ik een deel ben van de gemeente en mijn stem uitbreng voor een partij van deze gemeentelijke politiek.

Nee, omdat ik het gevoel krijg te stemmen voor niets vermits er te weinig gebeurt met de stem van mij en of mijn leeftijdsgenoten.

ZOU JIJ JE ENGAGEREN IN DE GEMEENTEPOLITIEK?

Abdur: Op dit moment interesseert me dit niet.

Hannah: Als ik veel tijd zou hebben misschien wel, maar het is voor mij geen prioriteit. In het andere geval zouden mijn thema’s zijn, o.a. groen in de stad, omgaan met diversiteit, cultuurevenementen waarborgen.

Nadia: Jazeker.

Verkiezingen toont de verdeeldheid aan van de overtuigingen.

Natalie: Neen. Ik beperk mij tot het toevertrouwen van mijn stem aan personen die ik daartoe in staat acht.

Shoukri: Nee, ik zou niet weten via welke partij.

WELKE THEMA’S ZIJN VOLGENS JOU GEMEENTELIJKE THEMA’S?

Abdur: Infrastructuur van een gemeente, onderhoud wegen, voldoende onderwijs, ... Ervoor zorgen dat het aangenaam is om in de gemeente te wonen. Ervoor zorgen dat de mensen in een gemeente elkaar leren kennen.

Ervoor zorgen –bv. door het organiseren van evenementen- dat de verschillende culturen met elkaar in contact komen zodat zij elkaar beter leren kennen.

Hannah: Fiets- en vervoerbeleid, wegenwerken, woningbeleid, culturele evenementen organiseren zoals bv. de zomer van Antwerpen, concerten, de reuzenstoet in Borgerhout, openstellen van cultuurhuizen.

Nadia: ‘Groen’: meer zorg dragen voor de planeet, bewustmaking verhogen. Dit kan door lokaal, plaatselijk te beginnen en iedereen kan daarin bijdragen.

Ook het multiculturele aspect vind ik een belangrijk thema: iedereen moet zijn eigen cultuur kunnen beleven ook in het samenleven met andere culturen.

Natalie: Gemeentelijke thema's staan ver van de federale politieke standpunten. Op de website van deredactie.be zag ik het nog. Lokale politiek draait om "een spiegel in een gevaarlijke bocht plaatsen", zorgen dat er eindelijk een gehandicaptenplaats voor de schoolpoort is en het culturele/sociale/economische leven van de inwoners vergemakkelijken.

Shoukri: Tegemoetkoming aan de jeugd, bescherming van de landbouw, stoppen met bouwen, meer aandacht voor cultuur, vrije tijd en sport (maar dan niet enkel voor de tennissers), betrekken van de bevolking door straatfeesten en buurtfeesten te organiseren, mensen elkaar te laten ontmoeten, de lege kerken gebruiken, ...

HOE VIND JIJ DAT ER IN JE GEMEENTE AAN POLITIEK WORDT GEDAAN?

Abdur: Ik heb daar totaal geen idee van.

Hannah: Ik merk er niet veel van in Borgerhout. De Turnhoutsebaan vb. blijft een gevaarlijke straat voor iedereen.

In Antwerpen zelf merk ik dat Patrick Janssen toch wel erg veel gerealiseerd heeft op het vlak van gemeenschapsvoeling: A-kaart, logo van Antwerpen, grote evenementen, samenbrengen van mensen.

Het huidige schepencollege o.l.v. Patrick Janssen heeft Antwerpen echt opgewaardeerd, bv. straten, pleinen, ...

Politiekers zijn redelijk bereikbaar. Als je hen een persoonlijke vraag stelt of hen aanschrijft, wordt die vraag ook effectief beantwoord.

Vb. Als je een opmerking hebt over zwembaden kan je een persoonlijk antwoord krijgen.

Wanneer gepland wordt om een plein te renoveren of te veranderen, wordt ook rekening gehouden met de mening van de burgers en dat vind ik goed.

Ze komen je niet vragen om aan politiek te doen: de burger moet zelf de stap zetten. Het zou misschien wel beter zijn als ze je wel persoonlijk komen vragen of je mee wil doen. Zo heb je dan meer mensen met verschillende meningen, die je anders niet in de politiek krijgt, en dus een nog betere vertegenwoordiging van de bevolking.

Nadia: Antwerpen grootstad: ik merk dat Patrick Janssen veel heeft gedaan als burgemeester o.a. het logo A, studentenstad, Antwerpen Europese Hoofdstad 2011, Evenementen, Park Spoor Noord, ondersteunen van kansarme wijken en buurten, Borgerrio (nvdr. Gratis festival in Borgerhout).

Er zijn veel mogelijkheden om subsidies aan te vragen en te krijgen als je een goed plan kan indienen.

Natalie: In Olen gebeurt dat op een zeer vredelievende manier. Dat gemeentepolitiek niets te maken heeft met federale kwesties zie je aan de kartels die federaal niet mogelijk zouden zijn. Groen en blauw kunnen er perfect samen een partij vormen omdat hun standpunten - op gemeentelijk vlak dan toch - naadloos samenvloeien.

Shoukri: Er wordt opgekomen voor de boeren, klein oog voor cultuur (ondanks de vele mogelijkheden), bescherming van de kleine natuurgebieden, goed onderwijs, veel belang hechten aan kinderen van 0-12 jaar,‘vriendjespolitiek’, veel belang hechten aan status en de grote ster worden, liberaal denken, totaal geen oog voor adolescenten.

WAT VIND JIJ VAN DE STEMPLICHT?

Abdur: Persoonlijk vind ik dit goed omdat zo iedereen iets te zeggen heeft. In het andere geval zouden enkel degenen die zich interesseren in politiek gaan stemmen waardoor er een oneerlijke vertegenwoordiging komt van de bevolking.

Hannah: Ik vond dit eigenlijk goed, maar in deze tijden vraag ik me af of dat echt goed is. Zoveel mensen zijn de politiek beu en geloven er niet in. Ze zouden misschien wel blanco stemmen. Burgers moeten goed geïnformeerd worden over en vóór de verkiezingen. Dikwijls stemmen ze voor familie of een bekend gezicht.

Nadia: Gemengde gevoelens:
Positief: liever wel dan niet, het is een stimulans om de verdeling in een land te structureren, een moment waar iedereen gelijk is, mensen moeten wel bewust gemaakt worden.
Negatief: ik snap wel dat, als stemplicht er niet zou zijn dit een inbreuk zou zijn op je vrije keuze om wel of niet te stemmen. Je moet een politieke keuze maken, maar misschien wil je gewoon ‘a-politiek’ zijn en dat kan dan niet.

Natalie: Stemmen degraderen tot een recht zou een afbreuk zijn aan alle strijd die vroeger gevoerd is om elke burger een stem te geven. Ja, het kan vervelend zijn als je net die zondag iets anders gepland had. Maar elk recht heeft ook zijn plicht en dat iedere burger om de paar jaar aangezet wordt tot reflectie over de maatschappij waarin hij/zij leeft, kan ik alleen maar aanmoedigen.

Shoukri: De stemplicht moet stemrecht worden.

DE LAATSTE VRAAG WERD NIET AAN IEDEREEN VOORGELEGD: JE STEMT MISSCHIEN VOOR HET EERST: WAT DOET DIT MET JOU? WAT VIND JE ERVAN?

Abdur: Eigenlijk doet dat niks speciaals met mij. Ik vind het wel positief dat ik nu ook iets te zeggen heb, maar langs de andere kant heb ik er dubbele gevoelens bij. Ik ken niets van politiek omdat geen enkele politieke partij de moeite doet om mij te informeren over dit politieke kluwen.

Hannah: Ik vind dat tof. Dat is democratie. Ik probeer er ook mee bezig te zijn en de debatten te volgen.
Het is ook erg tof om in Borgerhout aan te schuiven wanneer je gaat stemmen: heel divers publiek.
Ik volg het wat op tv, maar ik heb ook wel heel wat frustraties.
Het is een plicht, maar voor mij een recht waar ik graag op een goede manier gebruik wil van maken. Ik zou willen dat iedereen dat deed.

Shoukri: De eerste keer dat ik ging stemmen, vond ik dat leuk. Ik voelde me eindelijk een deel van de gemeente doordat ik mee kon kiezen. Ik mocht ergens mee over beslissen, dacht ik.
Ik vond wel dat er te weinig aandacht aan je besteed werd, in de zin dat de campagnes niet gericht zijn op jongeren. Je weet te weinig, ondanks de folders die gelezen worden.
Tot op de dag van vandaag heb ik kandidaat politiekers bevraagd en ik ben nog niet overtuigd. Ik was integendeel vaak teleurgesteld.
Desondanks vind ik het echt spijtig dat ik nog altijd geen keuze heb kunnen maken omdat ik nog geen politieker ben tegengekomen waar ik mijn stem met plezier aan geef.
Dit en eerdere ‘ervaringen’ met (kandidaat) politiekers zorgt bij mij voor antipathie ten aanzien van politiekers.