Home
 

Gezinsstructuren

[title]

VERSLAGEN VAN DE WORKSHOPS:
1001 MANIEREN OM GEZIN TE ZIJN... KLEUR-RIJKE FAMILIES

Op 21 oktober 2012 ging onze themadag door. Centraal stonden onze kleur-rijke families in al zijn facetten. Hierna volgt een verslag van één van onze vrijwilligers.

“EIGEN VOLK” OF HET WAARDEREN VAN DE AFFECTIE...
NESKE BEKS

Eigen volk, eigen familie, eigen land, eigen mensen maar ook eigen emoties, eigen gevoelens… Een verhaal kunnen vertellen… een geschiedenis in beelden kunnen aantonen. Moeilijk… gevoelens, emoties kunnen vertolken op het witte doek… da’s extra moeilijk!

“Eigen volk” van Neske Beks gaat over eigen gevoelens en emoties maar, eerst en vooral, over affectie, over de familie die mijn familie is, over mensen die anders denken, voelen, redeneren dan ik maar die toch mijn familie zijn, mijn dierbaren.

De documentaire van Neske Beks zorgde zeker voor reacties toen deze vertoond werd tijdens de studiedag van Kleur-rijk. De meeste waren heel positieve reacties: het is goed gemaakt, goed gefilmd, goed gedaan! Confronterend ook een beetje: de co-existentie van zo veel verschillende kanten en aspecten in ’t verhaal van Neske... moeilijk, zoals alle samenlevingen met mensen die allemaal anders zijn...

Ook die confrontatie tijdens het interview ”maar jouw zus stemde op Vlaams Belang...!” “tja, ’t is mijn zus...” Confrontatie is zo westers, zo van onze cultuur, in confrontatie gaan tegen die mensen die anders denken, omdat  het ‘verkeerd’ is om op het Vlaams Belang te stemmen... Maar de documentaire van Neske Beks gaat over iets anders: over vragen en antwoorden zoeken, gaat over zeer moeilijke relaties en vooral over affectie. Affectie in alle mogelijke vormen. Want affectie is dringend nodig om verder te kunnen gaan... Vanuit affectie staan we dichter bij begrip. Van confronteren hebben we genoeg gehad, meer dan genoeg eigenlijk... Daarom is affectie zo belangrijk in dit verhaal... in dit verhaal? In alle verhalen!

“Maar je bent wel op mijn verjaardag gemaakt, ’t is een mooi  geschenk eh...!” zei de mama van Neske in een café op het Sint-Jansplein... Affectie... en ook identiteit want daar staat Antwerpen zo mooi: ’t Stad komt als scenario in  het verhaal, de trams, straten en cafés en de mensen.

De multiculturele identiteit komt zeker aan bod maar ’t is ook een oer-Vlaamse film. ”tot op een zekere dag... ik weet nog goed dat ik in de spiegel keek. God zeg, en wat bleek? Mijn neus was ook plat en mijn lippen, die waren dik... ik dacht, ben ik dat? Ben ik dat? Ja, dat ben ik” zei Neske zelf. Identiteit wijst naar mezelf en wie ik ben. Wie ik ben heeft te maken met mijn referentiekader, met mijn wereld, met die mensen die rond mij staan en stonden.

Laat ons, tenslotte, Neske zelf horen zingen: ”en toch zien we elkaar graag, en toch zijn we samen hecht... ze zijn mijn volk, mijn eigen volk, mijn vrouwen en mijn mannen, mijn vlees, mijn bloed en mijn hart, en alles wat me eigen is dat kan ik nooit verbannen...”

Verslag: Oscar Gonzalez

SINGLE NA EEN BI-CULTURELE RELATIE
ANJA PLUYM

Je bent ‘single’ geworden na een relatie met een partner uit een andere cultuur. Wat betekent het alleen-staan nu voor jou? Verlies van je romantische dromen, onmogelijke verwachtingen? Hoe kijk je nu naar de cultuur van de ander? Kom je toe aan voldoende zelfzorg? Hoe ga je om met de worsteling na het verlies, het verlaten of verlaten worden? Hoe en wat laat je los en hoe ga je door?

Ook als de buitenlandse partner niet meer actief deelneemt in het gezinsleven, willen veel moeders hun kinderen iets meegeven van hun vaderland, taal en cultuur. Hoe kan je de cultuur van je afwezige (ex)-partner alsnog integreren in de opvoeding van je kinderen? Alleenstaande moeders raken vaak ook het contact kwijt met herkomstgenoten van hun (ex)-partner, die het stokje van vader zouden kunnen overnemen.

Of je hebt helemaal geen kinderen, maar rouwt toch om het verloren contact met de cultuur van je (ex)-partner waar je toch ook een beetje verliefd op was...,

Anja stelt de workshop voor. Er zal ruimte zijn voor uitwisseling en leren van elkaar met ondersteuning van Anja.

INTERACTIEVE KENNISMAKING:

Maak kennis met je buur en stel haar even kort voor. De meeste aanwezigen zijn single na een scheiding. Wat ons allemaal bindt –we zijn ouder van.

ILLUSIE, ILLUSIEKAARTEN:

Begoocheling, droombeeld, denkbeeld, fantasiebeeld, geen werkelijkheid, hersenspinsel, hoop, hoopvolle verwachting, ideale gedachte, inbeelding, luchtspiegeling, luchtkasteel, onwerkelijkheid.
 
De meesten onder ons hebben door het mislukken van hun relatie ook hun illusie moeten loslaten.

WAT WAREN DIE ILLUSIES?

- Als ik er maar hard genoeg aan werk komt het wel goed
- Bewijzen aan de buitenwereld –omgeving dat het wel zal lukken
- Ideale partner – een gezel voor het leven
- Liefde overwint alles
- Ik ken mijn partner door en door
- Warme interculturele samenleving
- We zijn een doorsnee gezin zoals alle anderen

WERKELIJKHEID

- Inzet relatie moet van 2 kanten komen
- We zijn gevoelig voor het oog van de buitenwereld, vooroordelen counteren
- De samenleving is zeker nog niet die tolerante maatschappij die wij dromen
- Een bi-culturele relatie is anders dan doorsnee

VERLIES – WAT LAAT IK ACHTER

Een gemengde of bi-culturele relatie kent extra hindernissen.

- Houding omgeving
- Arbeidssituatie van de partner – vindt soms moeilijk werk –minder betaald dan vrouw –werken onder niveau
- Opvoeding – andere waarden vanuit eigen cultuur – andere levensvisie
- Financiële aspect –geld naar het thuisland van de partner
- Andere manier van communiceren

WAT IS VOLGENS JEZELF DE OORZAAK VAN DE BREUK?

- verschil van cultuur of
- heeft de persoonlijkheid van je partner de doorslag gegeven?

Hier zijn verschillende meningen –beide zijn ook niet altijd los te koppelen van elkaar. De cultuur bepaalt voor een stuk mee de persoonlijkheid van iemand –machocultuur met bijhorend gedrag. Cultuur bepaalt ook dikwijls de visie op een huwelijk – samenleven. In sommige culturen is dit een contract – overeenkomst tussen families.

Westerse visie – Romantiek – liefde

Voor het slagen van een relatie is een algemene regel:

HOE MEER OVEREENKOMSTEN, HOE GROTER DE SLAAGKANSEN

Wat is nodig om een relatie te doen slagen?

- Bereidheid van 2 zijden
- Draagkracht ontwikkelen
- Goede wil en inzet
- Elkaar ruimte geven om te veranderen
- Rijkdom van de verscheidenheid erkennen

HOE GA JE OM MET DE WORSTELING NA HET VERLIES, HET VERLATEN OF VERLATEN WORDEN?

Het gevoel bij beiden is anders, de verlater vraagt of wil de scheiding terwijl dit niet de vraag is van diegene die verlaten wordt. Maar bij beiden is er sowieso een rouwproces dat bestaat uit verschillende fasen. Om verder te kunnen moet men de scheiding kunnen plaatsen en dit vraagt tijd.  Er is ongeveer 2 jaar voor de verwerking nodig. Men voelt zeer diverse emoties: boosheid, verdriet, machteloosheid, apathie. Maar ook: uitdaging, nieuwe mogelijkheden – opwinding.

Verlatingservaringen zijn universeel: Ook als de buitenlandse partner niet meer actief deelneemt in het gezinsleven, willen veel moeders hun kinderen iets meegeven van hun vaderland, taal en cultuur. Hoe kan je de cultuur van je afwezige (ex)-partner alsnog integreren in de opvoeding van je kinderen?

Een ‘Mixed ID’ kind heeft sowieso een dubbele cultuur. Kan jij als ouder die binding maken met die andere cultuur die niet je eigen cultuur is? Heb je daar voldoende kennis voor of ontbreekt het ons aan capaciteiten? Wat geven we door van de cultuur van de andere ouder?

Als de andere ouder nog actief participeert aan de opvoeding van de kinderen:

- Voordeel: het kind heeft de kans om cultuur van beide ouders te leren kennen.
- Nadeel: verlies van je partner, ook een stuk verlies van je kinderen (bv. co-ouderschap). Dit wordt te weinig als probleem erkent door de buitenwereld.

Wat als je ex-partner zijn kind op reis wil meenemen naar zijn thuisland?

- Basisvoorwaarde is vertrouwen en dit is groter wanneer de ouder nog een actieve ouderrol opneemt.
- Is afhankelijk van de leeftijd van het kind.

Wat met overgangsmomenten, zoals verjaardagsfeestjes, huwelijk, communie?

ZELFZORG – WEES MILD VOOR JEZELF

Kom je toe aan voldoende zelfzorg?

Zelfzorg is een KLAVERTJE VIER dat bestaat uit:

- Zelfkennis – Ken jezelf
- Zelfwaardering – Waardeer jezelf
- Maak bewust keuzes
- Concrete stappen zetten naar verandering – ga over tot actie

Klavertje vier heeft een vruchtbare bodem nodig.

WIN ZELFZORG:

- Ken jezelf - wat wil ik echt, waar haal ik voldoening uit
- Waardeer jezelf (is veel belangrijker dan regelmatig vakantie nemen of lekker eten)
- Maak keuzes (we kunnen meer kiezen dan we zelf denken)
- Actie (de beste manier om je te verwennen)

Wegens tijdsgebrek moesten we de boeiende workshop afsluiten maar we krijgen nog een aantal artikels mee en de bronnen en literatuurtips die werden gebruikt voor de workshop;

Verslag Cil Van Ostayen

NIEUWE GEZINSVORMEN
ELS HAÜSER

De kernwoorden tijdens deze sessie waren dialoog en interactie. Els Haüser gaf in haar inleiding aan ervaringsgericht te willen werken met de deelnemers. Het was tenslotte een workshop. We waren daarvoor in goede handen want Els is psychotherapeute Inter-actionele Vormgeving en heeft een jarenlange ervaring in het geven van vorming sessies.

Tijdens de voorstellingsronde kregen alle 16 deelnemers rond de tafel de kans om kort te vertellen wie ze zijn en waarom ze deelnemen. Daaruit bleek al hoe kleurrijk we allemaal zijn en dat we veel verschillende vormen van relaties aangaan. Google geeft hier helaas geen houvast dus hoe gaan we daar nu best mee om?

Els zette ons meteen aan het werk met een oefening om stil te staan bij ons referentiekader.

Ons normen- en waardepatroon wordt namelijk sterk bepaald door onze kindertijd (ook bij onze partners!). We overlopen in groep enkele elementen die ons sterk hebben beïnvloed, zoals opgroeien op het platteland of in de stad, religie, gezondheid, reizen gemaakt als kind, ... er is veel herkenning tussen de deelnemers.

Dit is tegelijk ook een oefening in deculturaliseren: soms heb je meer gemeen met iemand uit een andere cultuur dan met je Vlaamse buurvrouw. Ons referentiekader bepaalt immers hoe we naar de wereld kijken en dat is dus erg persoonlijk. Als referentiekaders botsen is het tijd om de dialoog aan te gaan. Want het gaat hier niet over goed of slecht, of over gelijk halen maar wel over echt luisteren en je vooroordelen opzij zetten.

Els gaf uitleg bij de negen kernvaardigheden van een dialoog. De eerste stap is erkennen dat je het referentiekader van de ander niet kent en dat je dus de houding van een lerende aanneemt. Vervolgens betoon je respect voor de andere als mens (stap 2). Dit betekent niet dat je alle gedrag moet goedkeuren maar wel dat je de ander als mens moet kunnen blijven zien. Op die manier kan je je echt openstellen voor de andere (stap 3) en zelf vanuit je hart praten (stap 4). Stap 5 is luisteren. Vervolgens is het goed om te vertragen door vragen te stellen, je tijd te nemen (stap 6). Zeker in nieuw samengestelde gezinnen is deze stap belangrijk, het duurt jaren! Stap 7 is het opzij zetten van je vooroordelen, je aannames en je beoordelingen. Pas dan kan je samen zoeken naar oplossingen en samen opbouwend redeneren (stap 8). De laatste stap is een betrokken houding hebben, tonen dat je het goed voor hebt.

In een relatie wil je je eigen behoeften vervullen. De behoeften van de ander worden vaak niet uitgesproken en blijven dus onbekend. Het vraagt tijd en ruimte om in dialoog te gaan, om je eigen behoeften en die van de ander te leren kennen. Een taalbarrière kan de dialoog nog bemoeilijken.

Om de theorie in te oefenen stelde Els een verkorte Socratische dialoog voor. Ze nodigde een deelnemer uit om een verhaal te vertellen waar hij/zij mee worstelt. De andere mensen in de groep gaan dan in dialoog om tot een constructieve oplossing te komen. Onmiddellijk bleek hoe moeilijk dat is, gewoon luisteren zonder te oordelen, doorvragen en je open te stellen, ... er werd veel gelachen en veel geleerd.

Boekentip: “Geweldloze communicatie” van M.B. Rosenberg
 
Verslag Suzy Huysmans

‘TRANSNATIONALE GEZINNEN’
KIM CAARLS EN MIRANDA POEZE

Kim Caarls en Miranda Poeze zijn beide verbonden aan de Universiteit Maastricht en zijn in de laatste fase van hun promotieonderzoek naar transnationale gezinnen, d.w.z. gezinnen waarbij gezinsleden in verschillende landen leven. Miranda Poeze houdt zich in haar onderzoek bezig met de vraag hoe gezinsleven vorm krijgt als een of beide ouders migreren en een of meerdere kinderen in Ghana achterlaten in de zorg van de partner, een familielid of een ander. Tevens stelt zij de vraag hoe ouders en kinderen deze manier van gescheiden leven ervaren. Aandachtspunten hierbij zijn de invloed van beleid t.a.v. gezinshereniging en man-vrouw relaties. Op zoek naar antwoorden op haar vragen neemt zij diepte-interviews af met kinderen in Ghana en met Ghanese ouders in Amsterdam. De focus in het onderzoek van Kim Caarls ligt op de effecten van internationale migratie tussen Afrika en Europa op gezinsleven, met specifieke aandacht voor migratie vanuit Ghana. Haar onderzoek probeert enerzijds inzicht te geven in de verschillende vormen van transnationale gezinnen alsmede de voorkomendheid hiervan, en anderzijds wordt er gekeken naar de effecten van migratie op het familieleven. Wat het laatste betreft, hierbij gaat het om het effect van migratie op het huwelijksleven, scheidingen, en gezinsformatie, met speciale aandacht voor man-vrouw relaties en de rol van het beleid omtrent gezinshereniging en gezinsvorming.

Familie is een cultureel concept. Waar wij in het westen meer nadruk leggen op het nucleaire familiemodel, het kerngezin bestaande uit ouders en kinderen, daar staat in veel Afrikaanse landen een extended familiemodel tegenover, waar ook grootouders, ooms, tantes en andere familieleden toe behoren. In het westen is het een grotere vanzelfsprekendheid dat gezinsleden onder een dak leven, terwijl veelal in de Afrikaanse context deze fysieke nabijheid niet noodzakelijk is. Het gescheiden leven van partners of van ouders en kinderen komt vaker voor en is niet per se het gevolg van een echtscheiding.

Deze workshop was erop gericht om deelnemers ervaringen te laten uitwisselen hoe je als partner omgaat met cultuurverschillen omtrent familie en gezinsleven. Ter introductie van deze thematiek werd iedereen gevraagd een portret te maken van hun gezin en zichzelf aan de hand van dit familieportret voor te stellen. Vervolgens werd gevraagd een portret te maken van het gezin, maar dit keer vanuit het perspectief van de partner. Bij niet-Westerse partners werd duidelijk dat dit meer personen omvatte dan wanneer het vanuit het perspectief van de partner werd getekend. Dit was een vermakelijke en treffende manier om kennis met elkaar, en elkaars families, te maken.

Niet alleen verschilt de betekenis van wat er onder familie wordt verstaan in verschillende culturele contexten, familieleden hebben ook vaak een andere betekenis in het leven van een persoon en ze vervullen andere rollen. In veel niet-Westerse landen is er sprake van een collectieve wij-cultuur. Hierdoor ontstaan familieculturen waarin bescherming en solidariteit tussen de familieleden voorop staan. De belangrijkste verwachtingen die deze familierelaties karakteriseren zijn gehoorzaamheid, volgzaamheid en conformiteit. Familierelaties zijn verder gestructureerd volgens sekse en leeftijd. Dit betekent bijvoorbeeld dat oudere broers controle hebben over hun jongere broers en zussen, en vaders over hun kinderen en vrouw(en). Volgzaamheid en solidariteit worden verwacht en soms zelfs geëist, zelfs wanneer dit in conflict is met de individuele wensen.

In dit kader kwamen we te spreken over een belangrijke verwachting die kenmerkend is voor veel relaties tussen migranten en hun achtergebleven families, namelijk het sturen van geld vanuit Europa naar het thuisland. De moeilijkheden omtrent deze verwachten werden treffend verbeeld in een videofragment, ‘Under Pressure’ (www.surprisingeurope.com). Naar aanleiding hiervan werden de deelnemers twee casussen voorgelegd. Dit bracht interessante ervaringen naar boven. Een van de deelnemers liet weten juist geld te ontvangen van meer welvarende familie van de partner en een ander liet weten de partner vrij te laten in de hoeveelheid geld die werd gestuurd. Tijdens de discussie over het al dan niet geld sturen werd voornamelijk gelet op de eigen financiële situatie en naar wie het geld werd gestuurd. Voor de deelnemers bleek het makkelijker om geldstromen af te breken met personen die geen familie zijn.

Zoals gezegd worden familierelaties binnen een collectieve wij-cultuur vaak gekenmerkt doordat ze gestructureerd worden door sekse, wat dus invloed heeft op de relatie tussen de partners. Hierbij gaat het bijvoorbeeld over culturele waarden en normen t.a.v. de verschillende rollen van mannen en vrouwen, zowel binnen- als buitenshuis. In de Afrikaanse context, worden relaties veelal niet gezien als een verbintenis tussen twee partners, maar tussen twee families. Het huwelijk kan hier gezien worden als een alliantie tussen twee families. Hierbij hoort ook dat in sommige Afrikaanse contexten het gebruikelijk is om gescheiden te leven. Een van de deelnemers liet weten dat zij ook niet samen leeft met haar partner in België. In het kader van huwelijkse problemen speelt de familie ook een belangrijke rol bij het oplossen van conflicten. Een voorbeeld werd gegeven van een Afrikaanse partner die de Belgische schoonfamilie vroeg om te bemiddelen bij een huwelijksconflict, iets wat voor de Belgische partner en haar familie niet vanzelfsprekend was.

Kinderen opvoeden is tevens een collectieve aangelegenheid in de Afrikaanse context. Niet alleen de biologische ouders zijn verantwoordelijk voor opvoeding van een kind maar ook extended familie. Dit krijgt o.a. vorm in ‘fostering’: de praktijk van informele adoptie, waarbij kinderen voor een deel van hun jeugd bij iemand anders inwonen. Tevens worden kinderen vaak opgevoed door anderen wanneer de ouders migreren. Normen en waarden t.a.v. opvoeden kunnen ook verschillen tussen culturen. Zo kunnen man-vrouw rollen strikter zijn verdeeld tussen mannen en vrouwen en dienen kinderen ouderen te gehoorzamen. Participanten werden gevraagd of zij ook cultuur verschillen ondervonden waar het aankwam op opvoeden. Een deelnemer vertelde dat haar man hun dochter niet wilde laten kijken naar de Belgische soap ‘Familie’ omdat hier een lesbisch stel in voorkwam.

Ondanks de lage opkomst was het een zeer geslaagde workshop, waarbij veel ervaringen zijn uitgewisseld.

Verslag Leen Sterckx

VERSCHILLEN VAN ELKAAR, HOE DOE JE DAT?
ANN SIMPERL

Een gure zondagnamiddag maar met de luxe om stil te staan bij wie we zijn en wie we willen worden door ons samenleven met mensen die anders zijn dan ons. Deze workshop ging over die verschillen maar ook de overeenkomsten en over rituelen als bindmiddel. Ann Simperl is psychologe, coach en therapeute met enkele jaren Afrika-ervaring. Ze is professioneel vooral gericht op problemen die voortkomen uit interculturele relaties.

Ann laat alle tien deelnemers aan bod komen in de voorstellingsronde en legt hier en daar de vinger op de wonde. Want bij het benoemen van de verwachtingen komen al een hele rits aan herkenbare moeilijkheden en misverstanden naar boven. “Ik wil graag samen eten maar mijn partner wil dat niet” om maar één voorbeeld te noemen.

Ann begint met de ijsberg als symbool voor interculturele verschillen: wat zichtbaar of tastbaar is, is maar het topje van de ijsberg. Dat is het gemakkelijke deel, nl. het exotische in onze partner dat we (aanvankelijk) zo aantrekkelijk vinden.

Het grootste stuk van de ijsberg (of cultuur) zit onder water en is een stuk moeilijker om mee om te gaan. Dan hebben we het eerder over waarden, geloof, verwachtingen, perceptie, ...

De waarden van iemand bepalen mee hoe er gecommuniceerd wordt. Is het individu belangrijker dan de groep of omgekeerd? Wint gelijkwaardigheid het van hiërarchie of niet? Kan er direct gecommuniceerd worden of gebeurt dat eerder omfloerst?

Een relatie kan maar overleven als de verschillen erkend worden. De ene cultuur is niet beter dan de andere. Maar de verschillen zijn er en kunnen beter niet geminimaliseerd of ontkend worden. Deze tendens zien we trouwens ook op wereldvlak.

Een deelnemer merkt op dat communicatie een uitgesproken westers fenomeen is. Er is een grote druk in de Westerse maatschappij om alles bespreekbaar te maken. Vooral voor mannen uit het Zuiden is dit een totaal nieuwe situatie. Ann geeft aan dat om elkaar te ontmoeten, communicatie nodig is maar doodanalyseren is absoluut overbodig.

We doen een oefening per twee: de simpele vraag is “Wat zie je?”. Al gauw blijkt dat gewoon waarnemen, puur ‘zien’ erg moeilijk is. We komen erg snel opzetten met een invulling, een interpretatie, een evaluatie, ...

De eerste voorwaarde om tot een geweldloze communicatie te komen, is een stevige identiteit. Ann legt uit dat we door bewust te worden van onze eigen identiteit, wie ben ik? Wat zie ik? Wat voel ik?, veel beter onze eigen behoeften kunnen erkennen. Vanuit een sterk besef van onszelf kunnen we onze mening en gevoelens uiten. De ander (ook je kind bijv.) is een spiegel voor jezelf die zichtbaar maakt waar je zelf mee worstelt.

Om elkaar te ontmoeten is mildheid nodig over jezelf.

Waar de behoeften van jezelf overlappen met de behoeften van de ander is er ruimte voor rituelen. Rituelen laten ontmoeting toe terwijl je zelf in je eigenwaarde blijft.

We moeten helaas afronden na 1.5 uur, maar we gaan met nieuwe inzichten een koffietje drinken!

Verslag Suzy Huysmans

GUESS WHO’S COMING TO DINNER
ANNEMIEK BECK
LEEN STERCKX

Eigenlijk was de interactieve workshop bedoeld voor familieleden rondom een bi-culturele gezin. Er was slechts één vrouw aanwezig waarvan de dochter een bi-culturele relatie heeft gehad. De anderen waren mensen die zelf een bi-culturele relatie hadden of nog steeds hebben. Toch was de workshop heel boeiend!

De twee sprekers hebben beiden een gemengd gezin en zijn professioneel ook met deze thematiek bezig.

De workshop startte met enkele vragen naar de achtergrond van de deelnemers.  (Wie heeft een interculturele relatie? Uit welk land? Wie denkt dat interculturele relaties moeilijker zijn dan ‘gewone’ relaties? Wie gaat het vaakst een interculturele relatie aan: een Belgische man of een Belgische vrouw? Wie heeft een stiefkind?)

Daarna kwamen de diepere vragen zoals: Wat is echte liefde? En wat is geen echte liefde? En: Wat is het ergste waarmee je thuis kan komen als vrouw, als man? Er kwam een vlotte interessante wisselwerking in de groep op gang! De deelnemers gooiden alles eruit wat ze dachten.

De conclusie is dat het veel bedreigender is voor Vlaamse vrouwen dan voor Vlaamse mannen om met een buitenlander te zijn. De reden is dat de vrouw naar de andere cultuur/ familie gaat na haar huwelijk (zoals hier in het verleden ook het gebruik was).

Gemengde relaties zijn in bijna alle culturen taboe. De beeldvorming rond gemengde relaties is wereldwijd negatief. Dit kan men merken door uitdrukkingen zoals: ‘twee culturen op één kussen daar slaapt de duivel tussen’... of uitspraken zoals: ‘de kinderen zijn de dupe’...

Er werd onderzoek gedaan naar de relatie tussen de Nederlandse vrouw en de buitenlandse man. De vrouw komt eruit als het ‘slachtoffer’ voor velen (Ze is dom, naïef...). In het buitenland echter wordt de man gezien als slachtoffer (van op sex beluste Westerse vrouwen...).

In het onderzoek van een relatie tussen een Nederlandse man met een buitenlandse vrouw zijn er ook heel wat negatieve reacties: vrouw is zielig, man kan geen Nederlandse vrouw krijgen...

Ideaal zou zijn:

- Interculturele relaties zijn het toppunt van integratie!
- Gemengde kinderen zijn bruggenmakers. (Boek ‘Let’s make love, 27 onmogelijke liefdes’ van Frenk van der Linden)

Wat is nu eigenlijk een gemengd huwelijk? Een gemengd huwelijk kan gemengd zijn naar sociale klassen, gemengd naar religie, etnisch gemengd... De rode draad is dat het de normen overschrijdt die op dat moment belangrijk zijn in een maatschappij. Dit maakt het soms zo moeilijk.

Nog enkele weetjes: Er zijn méér mannen met een internationaal huwelijk dan vrouwen. Ook zijn er grote verschillen naar herkomstland van de partners.

Verslag Gerlinde Vanderstraeten

ACTIVITEITEN VOOR DE MIXED-ID-KIDS
TIJDENS DE THEMADAG OP 23-10-2012

Ook de kinderen hadden een uitgebreid en welgeslaagd programma tijdens de themadag op 23 oktober 2012. Enkelen onder hen schreven hierover eveneens een verslag.

EEN IMPRESSIE VAN DE ACTIVITEITEN VAN DE OUDERE KIDS

Eerst zijn we gaan rondwandelen in de buurt van Atlas. We hadden van Studio Globo een rugzak meegekregen en een plan hoe we moesten gaan.

Het was heel leuk. Ik heb meer van Antwerpen kunnen zien. Ik wist niet dat dit er allemaal was. Ik wist ook niet dat er zoveel culturen waren in Antwerpen. Eerst komen de Belgen natuurlijk, dan de Marokkanen en er zijn ook 717 Nigerianen.

We zijn in een Afrikaans winkeltje binnengaan. En we moesten Afrikaanse voedingsmiddelen zoeken. Ik vond dit moeilijk, ik vond niets. Maar dit zou niet moeilijk mogen zijn voor mij omdat ik met mijn papa dikwijls naar een Afrikaanse winkel ga. We zijn ook voorbij Atlas gekomen en dan hebben we gezien dat mijn mama  aan een tafel zat om mensen op te vangen. Ze dacht dat we al terug waren, maar nee hoor,  we gingen rustig verder.
Als we terug in Atlas waren, konden we even gewoon rondlopen en onze energie kwijtspelen.
Dan riep Hannah ons terug samen en hebben we nog een gezellige babbel gehad. We mochten vertellen wat we van onze uitstap vonden maar ze vroegen ook hoe we ons voelden en wat we nog allemaal denken.
Omdat we allemaal kids zijn met een gekleurde papa was het wel gemakkelijk om een aantal dingen tegen elkaar te zeggen. Ook al kennen we elkaar niet.

Ik vind het leuk dat mijn mama samen met die andere mama's deze activiteiten organiseert. Ik ga altijd graag mee omdat ik dan toffe meisjes en jongens tegenkom.

Hop naar de volgende activiteit.
 
Verslag Joy Nwokoro

De gemixte kindjes gingen op stap met mij, Hannah en Nadia (van Mixed ID). In de voormiddag gingen we naar Studio Globo in de Rolwagenstraat. Daar kregen we een filmpje te zien over mensen uit de buurt, daarna moesten we verschillende activiteiten doen tijdens een wandeling. Zo liepen we door de Provinciestraat en deden we opdrachtjes rond verschillende culturen en hun gewoonten. Jammer dat we verschillende opdrachten niet konden doen (het was zondag, dus was er niet altijd toegang), maar het was wel gezellig zo met z'n allen op stap. Uitgehongerd kwamen we weer bij het Atlasgebouw aan om lekker onze broodjes op te eten. Tijdens het eten, begon er spontaan een babbel, over wat mama zegt, of wat papa zegt, over het wel of niet varkensvlees eten, over hoe mensen soms reageren op de bruine huidskleur, ... zo interessant allemaal! Een werkelijk, fantastisch groepje jongeren met een eigen mening, maar toch met respect en de rust om te luisteren naar anderen. Wij genoten ervan! Voor de namiddag hebben we daardoor, ter plaatse, enkele stellingen gemaakt en daar hebben we dan over gepraat. "Ik wil later een Belgische man/vrouw." "Ik spreek thuis verschillende talen." "Het doe me niets als iemand een racistische opmerking geeft" "Als mijn vader zegt dat ik geen varkensvlees mag eten, dan doe ik dat niet" "Ik voel me meer Belg dan mix". Zo zaten we gezellig in een kring de tijd weg te babbelen. We begrepen elkaar en toch waren we zo benieuwd naar wat een ander te zeggen had. Tijdens de receptie liep iedereen weer tevreden naar zijn ouders. Wisselwerking. Babbeltje hier, babbeltje daar. De dag zat er op en wij gingen met veel inspiratie en een glimlach naar huis.

Verslag Hannah Boakye

Toen we in Antwerpen aankwamen moesten we ons eerst inschrijven voor wat we wilden doen die dag. We besloten om de speurtocht door de stad te doen. Ons kleine broertje en zusje gingen met nog veel meer andere kleuters spelen. Toen we een groep hadden dacht ik in de eerste instantie dit zijn alleen maar meisjes, behalve mijn broertje Roberto dan. Maar uiteindelijk viel het toch wel mee en gingen we op weg naar onze eerste locatie: de studio.

Daar gingen we eerst een film kijken die een beetje ging over wat we zouden doen die dag. Toen dat gedaan was kregen we de eerste opdracht, we keken naar een bord met allemaal nationaliteiten en de leidsters stelden allemaal vragen zoals: wie heeft een snor, wie heeft een rode broek en dan moesten wij de namen van de mensen zeggen die die dingen hadden. Toen dat spel klaar was kregen we een rugzak met een mp3 speler voor opdrachten en een kaart van Antwerpen want we moesten door een groot deel van Antwerpen lopen. Ook zaten er metro kaartjes in want voor sommige opdrachten moesten we de metro nemen. En toen mocht iemand van onze groep de tas dragen en de leidsters hielden de opdrachten op papier vast.

Toen we alles hadden verdeeld onder de groep gingen we naar buiten en moesten we de opdrachten maken en we kregen aanwijzingen van de Mp3 speler die we mee hadden genomen. Als we een opdracht goed hadden gedaan kregen we een letter en als we alle letters zouden hebben zouden we een zin kunnen maken en dan was de speurtocht klaar, maar dat was pas aan het einde van het spel.

Een van de opdrachten was bijvoorbeeld dat we naar een Turkse slager moesten gaan en dan op het ram kijken wat voor dierenstickers er op waren geplakt, ook kwamen we bij een café wat eigenlijk een soort ontmoetingsplek was voor homo’s en lesbiennes en waar ze gewoon geaccepteerd werden. Toen we daar waren kregen we een paar stellingen voorgelezen en dan moesten we individueel onze mening geven of we het niet erg zouden vinden, of we het wel erg zouden vinden, of we het grappig zouden vinden. Een van de stellingen was bijvoorbeeld hoe je het vind als je een man of vrouw van het zelfde geslacht met elkaar zoenen, ik zelf vond het niet erg maar de jongste twee waaronder Roberto vond het natuurlijk weer grappig.

Toen we van het café weggingen moesten we met de metro naar een ander metrostation gaan en daar moesten we ergens op de muur een gedicht vinden over een bepaalde man (ik weet niet precies meer hoe hij heette) maar we konden hem nergens vinden. Dus besloten we om even bij een plein te gaan voetballen maar daar kregen we weer een opdracht en deze keer ging het over het plein zelf, we moesten aan mensen die ook bij dat plein waren vragen wat ze er van vonden en waarom het zo belangrijk is dat dit plein er is. De meeste mensen antwoordden dat ze het een hele fijne plek vonden omdat grotere kinderen er goed konden voetballen of basketballen en voor de kleinere kinderen was er ook nog een soort speeltuintje. Dus iedereen was er blij mee dat dat plein er was.

Toen gingen we weer met de metro naar de studio en was het tijd om te gaan puzzelen want we hadden veel letters verdiend. En de zin was geworden: iedereen is gelijk of zo iets. Toen we de zin hadden geraden gingen we weer terug naar de plek waar we begonnen waren en gingen we met z’n allen wat brood eten en wat drinken. De kleintjes waren nog buiten op het pleintje aan het spelen en wij gingen toen maar even meespelen. Toen de dag voorbij was gingen we nog even terug kijken op de dag en hoe we het vonden. En toen gingen we nog even naar de speech van een mevrouw luisteren en die van mij natuurlijk.

Ik vond het een hele leuke dag met al die kinderen die eigenlijk allemaal het zelfde zijn als mij en ik heb er veel van geleerd.

Matias Fortunato Duarte