Home
 

Getuigenissen

[title]

De man brengt het geld in en de vrouw zorgt voor het huishouden.

Kristel en Francis leerden elkaar kennen tijdens de Antilliaanse feesten in Hoogstraten, nu meer dan 10 geleden. Ze zijn ondertussen gehuwd en hebben twee kinderen van 8 en 5 jaar. Zij werkt part-time als verkoopster. Hij werkt full-time in de haven. Ze doen allebei hun verhaal.

Kristel

Ik ben nu meer dan 10 jaar samen met mijn Afrikaanse partner en toch blijf ik het er moeilijk mee hebben. Ik heb het dan over onze financiële regelingen. Regelingen kan ik het echt niet zo noemen. Het is gewoon zo gegroeid. Als wij echte ruzie hebben, dan gaat het meestal over het opvoeden van onze kinderen en over het geld.

We denken allebei anders over geld, inkomen, ... en de verdeling ervan. Hij geeft mij maandelijks een vast bedrag. Ik betaal hiermee alle kosten en zorg voor de kinderen. Hij heeft geen flauw idee wat alles kost en is serieus verrast als ik rekeningen laat zien. Ik laat hem regelmatig een overzicht zien in de hoop dat hij het bedrag zou verhogen. Hij doet dit echter niet. Hij vindt dat hij reeds voldoende bijdraagt aan ons huishouden en zijn taak als vader doet. Zijn opvoeding heeft hier ook mee te maken. De man brengt het geld in en de vrouw zorgt voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen, wat dus ook betekent de besteding van het geld.

Hij zet geld opzij en doet de grote aankopen (zoals bv. een nieuwe diepvries, een nieuwe auto,... als je deze bedragen optelt bij het maandelijks bedrag, is zijn bijdrage niet niks. Maar ... ik word niet betrokken in de grote aankopen, enkel bij de eindbeslissing
vraagt hij mijn toestemming (of is het mijn zegen?).

Dit is vooral een mannenzaak. Ik kan me hierover echt kwaad maken. En soms zet het ook onze relatie stevig onder druk. Ik voel me er niet gelukkig bij maar ik probeer nu vooral rekening te houden met mezelf en mijn kinderen. Ik ga er vanuit dat ik één inkomen heb en ik moet ermee toekomen. Ik voorzie ook al iets voor de toekomst (bv. pensioensparen) want mijn man zal nooit een volledige loopbaan hebben om recht te krijgen op een fatsoenlijk pensioen.

Ik kan met veel plezier geld besteden aan een leuk cadeautje voor iemand anders, eens gezellig gaan eten, … en ik vind het ook belangrijk om hem te verwennen als hij jarig is of op vaderdag. Hij vindt dat dit weggegooid geld is. Als hij iets voor mij koopt is het meestal iets voor het huishouden. Ik voel me daar niet goed bij en zeg hem dat dan ook. Hij begrijpt me niet, ik wil geen dure dingen maar ik wil vooral aandacht krijgen. Waar hij veel geld aan uitgeeft zijn chique kleren en parfum. Het uiterlijk is zeer belangrijk voor hem.

Frans

Mijn vrouw begrijpt me echt niet. Ik beul me af op mijn werk. Ik probeer zoveel mogelijk te sparen. Voor later natuurlijk. Voor onze kinderen. Ik vind dat zij het beter moeten krijgen dan ik het heb gehad. Zij gaat graag op restaurant of naar de film. Maar ik blijf liever thuis met mijn kinderen en mijn vrienden. Samen thuis eten is veel gezelliger. En je moet ook geen baby-sit betalen.

Ik kleed mij bijzonder zorgvuldig, zodat iedereen mij accepteert en mijn schoon ouders er niets op aan te merken hebben. Als buitenlander ben je hier toch niet veel waard en moet je extra je best doen. Ze zou trots op me moeten zijn dat ik steeds goed en duur gekleed ben. Maar ze weet dit niet op waarde te schatten.

Ik ben ook de oudste zoon thuis en ze verwachten van mij dat ik ook mijn bijdrage lever in het huishouden in Kenia. Ik voel dit niet aan als een verplichting maar als iets dat moet gebeuren. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn familie. Elk jaar als ik terugga gaat dit gepaard met discussies. Mijn vrouw gaat akkoord dat ik .geld opzij leg voor mijn familie maar we zijn het niet altijd eens over wat er moet gekocht
worden of hoeveel ik mag uitgeven. Ik probeer haar uit te leggen hoe belangrijk de familie voor mij is. Dit begrijpt ze wel want haar familie is ook speciaal voor haar.

Ik denk niet dat we meer uitgeven dan een Belg-Belg gezin.

Jef en Alice zijn reeds 25 jaar gehuwd. Ze hebben drie grote kinderen. Haar roots liggen in de Nederlandse Antillen. Hij is een rasechte Vlaming. Ze doen allebei hun verhaal.

Jef

Tijdens onze relatie hebben we steeds hetzelfde gedacht over geld en inkomen. Mijn vrouw wou wel op zelfstandige basis een zaak beginnen maar dat is niet kunnen doorgaan omdat we niet over voldoende financiële middelen beschikken. We hebben ongeveer hetzelfde bestedingspatroon. Alleen merk ik verschillen op die eigen zijn aan mannen en vrouwen.

We spreken regelmatig over financies maar het is zelden een punt van discussie en zeker geen breekpunt. Ik denk niet dat we meer uitgeven dan een ander Belg-Belg gezin. Volgens mij heeft dat vooral te maken met het individu. Er zijn natuurlijk zaken die duurder zijn zoals telefoneren, aankopen van voeding uit het moederland,...

Er zijn wel mensen die denken "hoe doen zij het met één inkomen?" "hoe houden ze het vol?". Maar zij weten niet dat mijn vrouw kooklessen geeft en daardoor een extra eurotje bijverdient.

Alice

Tijdens onze relatie hebben we wel verschillend over geld gedacht. Ik voel mij, als allochtone vrouw, schuldig met mijn vele kosten. Mijn man vindt dit niet erg. Hij laat mij ook volledig mee beslissen over de besteding van het geld. We hebben ook één portemonnee en één rekening. Als (allochtone vrouw) ben ik veel zuiniger dan mijn Belgische vriendinnen en vele allochtone vriendinnen. Ik denk niet dat het door mijn afkomst komt maar door mijn karakter. Ik ben gewoon niet spilziek.

We spreken veel over geld, maar meer in de zin van: "Wat gaan we eerst aanschaffen en wat is er over voor de familie overzee". Ik steun regelmatig mijn familie financieel en dit naar eigen kunnen. We hebben niet veel extra kosten gehad met de administratie. Ik kom uit een ex-kolonie van Nederland dus ik had de Nederlandse nationaliteit.

Ik heb echter mijn diploma nooit kunnen laten legaliseren hier en dat heeft mij wel geërgerd. Ik was leerkracht en heb hier of in Nederland nooit mijn beroep kunnen uitoefenen. Ik spreek goed Nederlands en ik heb de kwaliteiten. Maar door een administratieve regeling wordt dit mij onmogelijk gemaakt.

Ik ben opgevoed met het idee dat je niet meer uitgeeft dan je hebt.

Ik heb ook niet zo'n goed zicht op vragen die komen van het thuisland. Hij probeert dit voor zich te houden om mij er niet mee te belasten. Zijn moeder heeft werk en vraagt niet dikwijls ondersteuning. Ze zit wel met het probleem dat ze niet regelmatig uitbetaald wordt. Ze werkt in een ziekenhuis en moet soms 6 maanden wachten vooraleer ze haar loon krijgt. Dan stuurt hij wel geld naar haar op om die periode te
overbruggen. Onlangs moest ze een zware operatie ondergaan; die heeft hij volledig gefinancierd. Zij heeft ook steeds voor hem gezorgd en alles voor hem betaald. Zijn ouders zijn uit elkaar en zijn moeder heeft hem alleen opgevoed. Zijn vader is op pensioen, en die heeft het ook niet breed. Maar ook die oefent niet te veel druk uit.

Enkele maanden terug ontdekte ik dat hij schulden had. Hij was op dat moment bij zijn familie in Benin en ik kreeg een brief van de bank dat hij in "het rood" stond. Ik had altijd gedacht dat we geen schulden hadden. Ik vind het heel erg dat we schulden hebben. Ik ben opgevoed met het idee dat je niet méér uitgeeft dan je hebt. Ik ben daar weken niet goed van geweest. Vroeger kwam hij altijd naar mij als hij geen geld meer had op het einde van de maand. Ik stak dan altijd wat toe. Maar de laatste tijd deed hij dit niet meer. Ik vermoedde wel dat er iets niet juist was. Ik hoopte echter wel dat hij nu eindelijk kon rondkomen met zijn geld. Ik heb geen zicht op zijn bankafschriften. Hij houdt die ook niet bij.

Ik heb dit met hem besproken. Hij gaf toe dat hij dit had moeten bespreken maar hij had schrik van mijn reactie (hij wist wel dat ik dit heel erg zou vinden en het zou afkeuren). Hij zocht zogezegd het goede moment om het me te vertellen, maar een goed moment is er toch niet. Hij beloofde zijn rekening zo snel mogelijk aan te zuiveren (met zijn eindejaarspremie onder andere).

Maar tegen het eind van vorig jaar kregen we regelmatig telefoontjes van een neef van hem. Die neef was zeer vriendelijk tegen mij. Ik had hem in Benin echter maar enkele keren ontmoet. Ik had een raar gevoel bij die telefoontjes. Blijkbaar wou die neef naar Amerika gaan en er gaan studeren. Ik wist dat de vader van die neef (zijn oom dus) failliet was gegaan en geen geld meer had. Toen ik er naar vroeg zei mijn
man dat er toch wel geld was. Op dat moment heb ik er ook niet meer verder over nagedacht. Achteraf bleek dat de eindejaarspremie van mijn man volledig naar die neef was gegaan. Hij kon niet weigeren dit geld te geven want zijn oom had vroeger voor hem ook zoveel gedaan. Hij durfde dat ook niet tegen mij te zeggen omdat hij wist dat ik het niet goed zou vinden. Toen ik er achter kwam zei hij dat hij me
toch had voorbereid door te vertellen dat de neef naar Amerika ging. Dat was dus zijn manier om duidelijk te maken dat hij daar geld voor nodig had. Maar ik heb liever dat hij dat gewoon direct en duidelijk zegt. Zo ook met die schulden. Ik wil het gewoon weten.

Nog meer lezen ?

Wil je nog meer getuigenissen lezen bestel dan de brochure “een andere kijk op geld”

Kostprijs : 

  • € 8,00
  • € 5,00 voor leden KAV
  • + portkosten

U kunt de brochure bestellen via administratie@kleur-rijk.be