Home
 

Besnijdenis: getuigenissen

[title]

Getuigenis 1

Toen mij oudste zoon precies 3 maanden oud was, lieten we een besnijdenis uitvoeren onder volledige verdoving. Waarom een besnijdenis? Getrouwd zijnde met een Afrikaan was dit onderwerp een vanzelfsprekendheid binnen ons huwelijk. Alle Afrikanen, moslim of niet, laten zich besnijden. Het heeft niet enkel een religieuze betekenis, ook om hygiënische redenen is de besnijdenis een must. Afrikaanse mannen en vrouwen vinden het onbesneden mannelijk lid onhygiënisch en onethisch. Ikzelf had er geen enkel probleem mee. Moest dit voor mij toch een probleem geweest zijn, betekende dot wellicht meteen een serieuze crisis in ons huwelijk: onze zoon moest en zou besneden worden.

Omdat de besnijdenis op zeer jonge leeftijd uitgevoerd werd, veroorzaakte het amper last en pijn. Onze Sam heeft er praktisch niet onder geleden. Hij had alleen erge honger omdat de operatie op nuchtere maag moest gebeuren en hij tot 3 uren na de narcose nog nuchter moest blijven.

Anders was het bij mijn tweede zoon Ben. Bij zijn geboorte Iiep het al scheef in ons huwelijk. Een besnijdenis was toen het laatste van onze zorgen. Toen Ben een half jaar oud was, gingen we uiteen. Toen Ben zo 'n twee jaar was, vond ik het noodzakelijk een besnijdenis te laten uitvoeren omdat het een moeilijke, zoniet onmogelijke klus was om ons Benneke zijn piemeltje te wassen. Ais ik er nog maar naar wees, kromp hij 01 ineen: ik mocht er niet aankomen! Het geklungel bleef duren tot hij 6 jaar werd. Op aandringen van mijn ex-man heb ik toen ook bij Ben een besnijdenis laten uitvoeren. Ditmaal ging er enorm veel pijn mee gepaard. Ben kon de eerste dog en niet fatsoenlijk stappen, 10pen, zitten of zelfs liggen. Stilaan zagen we verbetering en na ongeveer een week was het meeste leed achter de rug. Ik was enorm opgelucht dat we de operatie hebben laten uitvoeren. Nu geen geklungel meer! En altijd propere piemeltjes ...



Getuigenis 2

Enkele maanden geleden ben ik bevallen van een zoontje. Reeds op voorhand hadden mijn partner en ik afgesproken dat we een besnijdenis zouden laten uitvoeren indien ons kindje een jongen zou zijn. Voor hem was het heel belangrijk en heel normaal dat dit zou gebeuren, aangezien hij zelf ook besneden is toen hij baby was. Bovendien is een onbesneden penis onhygienisch en seksueel niet aantrekkelijk volgens hem en ben je maar half man! Ik had zelf geen bezwaren tegen een besnijdenis en dus werd ons zoontje toen hij 4 maanden oud was besneden.

We hadden eerst geïnformeerd in het St.Vincentius Ziekenhuis in Antwerpen, maar daar doen ze pas een besnijdenis als de baby minstens 6 maanden oud is omdat ze de baby onder volledige narcose brengen.
Mijn partner yond 6 maanden al te oud en ik had zelf bezwaren tegen het feit dat hij volledig in slaap zou worden gedaan. Daarom hebben we verder geïnformeerd en via een ander lid van Kleur-rijk zijn we terecht gekomen in het Kon. Paola Kinderziekenhuis (Middelheim, Antwerpen).

De ingreep werd uitgevoerd door een kinder- en neonatale chirurg samen met een verpleegster en duurde slechts een lO-tal minuten. De ouders mogen niet aanwezig zijn, wat op verzet stuitte van mijn partner. Maar niets aan te doen, de wil van de dokter was wet.
Het piemelt je wordt plaatselijk verdooft met een spray, er wordt een plastiek ringetje tot net boven de eikel geschoven, waarna de voorhuid wordt afgeknipt. De plastiek ring valt er binnen een week af en gedurende die periode kun je je zoontje gewoon wassen en verschonen.
Naar mijn gevoel heeft ons zoontje niet veellast gehad van de besnijdenis. Enkel het moment zelf natuurlijk was hij heel boos (en schreeuwen), maar achteraf heeft hij niet opmerkelijk meer gezeurd of geweend. En nu heeft hij een klein proper besneden piemeltje.



Getuigenis 3

Ik wil het vooral hebben over de besnijdenis die we bij ons oudste kindje hebben laten doen. Zelfs voor ons huwelijk hadden we hierover gesproken. Voor mij is dit eigenlijk nooit een punt van discussie geweest. Een besnijdenis yond ik zelfs medisch verantwoord en in onze familie waren zeker 3 kleinzonen al besneden en dit om medische redenen.

Ik zou het veel moeilijker hebben gehad als hij dit ook wilde bij een meisjes. Dit is echter nooit ter sprake gekomen. Zodoende hebben we dit hot item nooit besproken.

Toen we wisten dat het een jongetje was hebben we dit terug besproken maar eigenlijk zonder veel problemen.
Toen ik bevallen was heb ik aan de kinderarts gevraagd ofze dit deden in hun ziekenhuis. Ze deden dit niet op jonge leeftijd, enkel als ze ouder waren en onder volledige verdoving.

Voor mijn man was het weI belangrijk dat het op korte termijn zou moeten gebeuren, normaal 7 dagen na de geboorte. Dit is dan ook niet zo kunnen zijn.

Toen zijn we wat gaan informeren bij anderen en we hebben dan beslist om een besnijdenis te laten doen voor hij 6 maanden is en onder plaatselijke verdoving. Ikzelfben geen voorstander van volledige verdoving.
We zijn toen naar het voormalige Good Engels gasthuis gegaan. We hebben een afspraak gemaakt en we kregen een dag en uur dat we moesten komen. Ik had weI het gevoel dat dit voor de artsen een job a la lopende band was en veel ritueel er niet bij te past kwam.
We zijn toen naar het ziekenhuis gegaan en daar hebben ze uitgelegd wat er ging gebeuren. Mijn man heeft gevraagd om bij de ingreep aanwezig te zijn. Ik zelf ben buiten gebleven.

De methode die ze hebben toegepast was werken met een ring zodat een gedeelte vanzelf afsterft. Ons zoontje heeft eventjes geweend en dat was snel voorbij.

Mijn man was weI wat teleurgesteld dat het allemaal zo snel ging en dat hij eigenlijk niet zo welkom was bij de ingreep. Hij zei ook dat de methode hun methode niet was. Blijkbaar zijn er verschillende technieken maar dit is met ons eerst niet besproken.
We zijn dan onmiddeIlijk naar huis gegaan. Ons zoontje had geen pijn.

's Morgens stond ik op en yond weI zijn pamper vol met bloed. Blijkbaar had hij een erectie gekregen en daardoor alles wat geforceerd. Ik ben terug naar het ziekenhuis gegaan en daar hebben ze alles weer verzorgd. Ons zoontje heeft hiervan geen last gehad. 's Nachts had hij goed doorgeslapen en ook nadien weende hij niet.

Ik heb alles nog enkele weken moeten verzorgen maar dit verliep heel vlot.
Wat weI minder leuk was de reacties van onze omgeving. We hadden al eerder gezegd dat we een besnijdenis wilden doen maar mijn familie reageerde heel negatief. We zouden ons zoontje verminken voor gans zijn leven, als hij met andere jongetjes onder de douche zou staan zal dit direct worden opgemerkt en hij zal worden uitgelachen, enzovoort.

Ik had het hier heel moeilijk mee. We hebben dan besloten om mijn familie niet in te lichten over de besnijdenis. We hebben er niet meer over gesproken. Ais ze er achter vragen zullen we dit weI zeggen maar we zullen er niet zelf over beginnen. Dit lijkt misschien niet fair of leugenachtig maar ik yond het belangrijkste dat we als koppel dit beslist hadden. We hebben dit goed overwogen en geen van beide voelde dat dit iets was van geven en nemen. Ik voelde me er ook goed bij en voor mij was dit een gezonde keuze. En ik denk dat dit ook belangrijk is om mee te nemen als koppel. In gewone relaties zeggen regelmatig anderen wat je moet doen en zeker bij bi-culturele relaties zal iedereen weI zijn zeg doen. Ais je als koppel je bij de beslissing goed voelt moet je dit niet verdedigen naar anderen toe. 

                                                                                                                                           

Getuigenis 4

Het was januari 2004.  Als kersverse moeder van een kleur-rijke baby liep ik het Kraamcentrum ‘De Kraamvogel’ in Antwerpen binnen.  Ik kocht er enkele leuke hebbedingetjes en snuisterde wat in de bibliotheek van het centrum.  Toen ik aan de kassa stond viel mijn oog op een flyer van Kleur-rijk met als titel ‘Besnijdenis’.  Een thema dat mij al even bezig hield.

Ik dacht terug aan een klein jaar daarvoor, toen het tot me doordrong dat ik zwanger was.  Verheugend nieuws was het geweest.  Maar toen de de gynaecoloog me enkele maanden daarna vertelde dat de baby met zekerheid een jongen was had ik toch wel even moeten slikken.  Niet dat het voor mij iets uitmaakte of het een jongen of een meisje zou zijn.  Maar ik wist dat we nu voor de kwestie van de besnijdenis zouden komen te staan.  Iets waarover mijn man en ik reeds hadden gepraat.  In de traditie van mijn man (hij is afkomstig van Benin, West-Afrika) is het doodnormaal dat je als jongen besneden wordt.  Die ingreep gebeurt daar zonder verdoving.  Wie niet besneden is hoort er niet bij, punt uit. 

Voor mij lag het helemaal anders. In mijn familie zijn er bij mijn weten geen besneden jongens of mannen.  En een medische ingreep laten uitvoeren die niet strict noodzakelijk is, is ‘not done’.  We kwamen voor een moeilijk dilemma te staan.  Ik voelde de noodzaak om me beter te informeren over de besnijdenis bij jongens.  Want de argumentatie van mijn man ‘Als je niet besneden bent, ben je bij ons in Afrika geen echte man’ kon mij niet over de streep halen.  Het was vooreerst toch zeker niet de bedoeling dat ons kind in Afrika zou opgroeien, dus we hadden toch nog tijd genoeg?  Ah neen, zo beweerde mijn man: hoe langer je ermee wacht, hoe pijnlijker de ingreep wordt! 

De aankondinging van een info-avond over ‘Besnijdenis’ georganiseerd door Kleur-rijk kwam dus als geroepen voor mij.  Op dus naar de info-avond ‘Geboren worden tussen twee culturen’.  We kregen een uiteenzetting van Dr Debruyne, uroloog in het Sint-Vincentiusziekenhuis in Antwerpen.  De arts vertelde dat besnijdenis heel gebruikelijk is in Noord-Amerika en Australië (50 – 80%).  Bij ons is dat veel minder het geval, maar er is wel een lichte stijging die te wijten is aan de migratiestroom.  Joodse mannen en moslimmannen zijn nagenoeg allemaal besneden (100%). 

Voor besnijdenis zijn er verschillende redenen:

  • medisch
  • hygiënisch
  • religieus
  • esthetisch
  • cultureel

Aan de hand van dia’s liet de arts zien welke verschillende soorten besnijdenis er bestaan en hoe ze kunnen worden uitgevoerd.  Hij vertelde over de mogelijkheden die er zijn om de ingreep onder lokale verdoving uit te voeren.  Ook legde hij uit dat de ingreep kon gebeuren onder algemene verdoving vanaf de leeftijd van 6 maanden.  Hij vestigde onze aandacht op mogelijke complicaties.  Hij stond stil bij het belang van een goede medische begeleiding. 

Ik ging naar huis met een hoofd vol informatie.  Ik overliep alles met mijn man, die erg geïnteresseerd was.  Bij hem was de besnijdenis tenslotte op een traditionele manier gebeurd, in risicovolle hygienische omstandigheden.  Dat wilde hij zijn zoon in geen geval laten overkomen.  Volgens hem bestond er wel een risico dat het zo zou gebeuren wanneer we met onze zoon op reis zouden gaan naar zijn thuisland.

Alle medische en wetenschappelijke informatie ten spijt was ik er nog niet van overtuigd dat een besnijdenis voor onze zoon het beste zou zijn.  Als hij hier zou opgroeien hoefde het toch niet?  Hij was toch al anders dan vele kinderen met zijn kleur-rijk velletje?  Was dat nog niet genoeg?  Klopte het wel dat men hem in Afrika zou uitlachen als hij niet besneden zou zijn?  Hij zou daar toch ook al ‘anders’ zijn dan de andere kinderen, alleen al door zijn lichtere huidskleur? 

Het duurde nog enkele maanden en er gingen ettelijke gesprekken over vooraleer we tot een compromis kwamen. We lieten onze zoon besnijden onder algemene verdoving toen hij 7 maanden oud was. Mijn man was bij hem in het ziekenhuis toen de ingreep gebeurde en regelde ook de consultaties vooraf en nadien.  Ik lichtte mijn familie pas in toen de ingreep was gebeurd.  Tot nu toe heeft mijn zoon geen vragen gesteld over zijn besnijdenis.  Hij is pas 7 en identificeert zich graag met zijn papa.  Op school zitten veel moslimkinderen dus ook daar hoeft hij zich niet ‘anders’ te voelen omdat hij besneden is.